मम पसल्नी

केही चीज सुन्दर छ भने त्यसलाई हेरिनु पर्छ । नहेरिए त्यो सुन्दरताको अर्थ के? अतः सुन्दरताको महिमा दर्शकको परखी र प्रशंसाले हुने हो । हुनत हेर्ने नजरमा सुन्दरता छ भने जे हेर्यो त्यो राम्रो, त्यसले झुसिल्किरालाई पनि भोलीको फर्फर उड्ने पुतली देख्छ । कलाकारले फोहोर गल्लीलाई पनि सुन्दर देखेर पोट्रेट बनाउछ, हजारौ प्रसंशक बटुल्छ र लाखौंमा बेच्छ पनि । प्रशंसा सधैँ सबैले गुलाबकै गर्नुपर्छ भन्ने छैन, घत परे बिच्छीको गर्न सकिन्छ, बिमान परिचारीकाको मात्र हैन, मनपरे कहिलेकाहिँ गाढाकी मम पसल्नीको पनि गर्दा हुन्छ ।

काठमाडौंको धुलोले जमीनमा बिश्राम लिन नपाउदै डिसेम्बरको अन्तिम दिन पिपलबोट छेउबाट खुट्टा फट्फटाउँदै हनुमानढोका पुगेँ । कँही कतै जाने हतार छैन । बिना कम्पनी सन्ध्याकालीन काठमाडौं जिउने जमर्को थियो त्योः बसन्तपुर, क्षेत्रपाटी हुँदै पैदल ठमेल पुग्ने । स्ट्रिट लाइट, फुड फेस्टिभल र केही जमघटहरुमा क्याजुअल सहभागिता देखाउने, नेपालमा बिछडिएका कुहिरेका राम रमिता हेर्ने, स्टेज शो हेर्दै ह्याप्पी न्यु इयरको सङ्गितमा रम्ने अनि अन्ततः नयाँबर्षको बेग्लै उर्जाका साथ उठ्न आफ्नै खाटमा आएर पल्टिने । 

त्यही योजनाको अन्तरालमा एउटा गाढातिर मन तानियो । मम बेच्ने गाढा । मन छेउमै अल्झियो, पेट डम्म छ तरपनि मम खानै पर्ने भो । सालको पातले बुनिएको बोहोतामा आधि प्लेट मम मागेँ । छेउको सुकुलमा बसेँ । कति ब्यस्त छ काठमाडौं । कति कथाहरु छन यहाँ । साइकल माथि जिउ अड्याएर एउटा कथा हुल्मुलमा कतै हराइसक्यो, मन्दिरका पेटीहरुमा कयाँै जोडी कथाहरु एउटा साझा कथा बुन्ने प्रयास गर्दै छन् । तर मेरो मन त्यता छैन । क्षणक्षणमा टक् टक् अड्किन्छ त्यही मम पसल्नीको पल्लामा ।

लाग्थ्यो, त्यहाँ त्यो समय, मांशपिण्ड खाने भन्दा बढी उन्को सामिप्यताको सुवास मिसाइ स्त्री यौवनताको रसमा मानव सौन्दर्यताको अद्भुत प्याकेजलाई चोप्दै सप्¥्याक सप्¥्याक पार्ने भोका आँखाहरुको जमात थियो । हो त्यो थिई ममको डल्लाहरुबीच फक्रिएकी सुनाखरी । त्यस्को मुहारमा त्यस्तो दैवीक ताज झल्किन्थ्यो मानौँ कुनै सौर्यपिण्डको अंश धर्तीमा बलिरहेछ । हिउँ जस्तो गोहोरो अनुहार, नाक जस्तोकी सुरम्य अनादिको तपोवन, निर्झर तर रहर लाग्दो, निर्भीक उभेको त्यस्को नाक आँफैमा एउटा शोभाको सङ्ग्राहलय । गालाः मरुभुमितुल्य तर मुलायम । अनि दन्तलहर जिजोउषामाका पङ्त्तीबद्ध स्वेतसालीक झै ।

हाय ! म बाबुरो मेरो के साहस् र त्यो आँखाको बर्णन् गरुँ । मानवीय भवसागरमय वागका लतिका लतिका छापा मार्दा त्यस्तो नाभो सुनाखरी भेटिएला भनेर सोचेकै होओइन । त्यो त आँफैमा अविरल प्रज्वलित् उल्कापिण्ड, समुन्द्रतलको दुर्लभ मोती वा कुनै उजेली नागमणी थियो जो वसन्तपुरको पटाङ्गिनिमा सालको अन्तिम रात एउटा मम पसलअगाडि प्रदर्शनमा राखिए जस्तो र जो कोही मानव जातिले बिना भेटी, बिना कसरत आँखाको दृष्टिक्षेत्रले त्यस्लाई गल्र्याम्म अङ्गालो हाल्न सक्थ्यो । 

बस् आँखा खोलिदेऊ, त्यहीँ त थियो सौन्दर्यताको विश्वबिरासत, तिम्रै अगाडि । उस्कै नाकमुखबाट छुटेर आएका हावाका अनगिन्ती सुक्ष्म अबयवहरु केही गजका दुरीमा बसेर सयन गर्दै अलौकिक दुनियाँमा बिचरण गर्दै थिएँ, मम आइपुग्यो । तत्क्षण मत्र्यलोकको वास्तविकतामा बिना भ¥याङ् ओर्लिनु परिहाल्यो । जतिखेर उस्ले कर्के नजर मारी, ठीक त्यतिखेरै मैले उन्को आँखा देखँे, जसले भर्खरै भाव बोल्न थालेझै भयो । त्यस्का जोडी आँखा यस्तो थियो जस्तोकी हेश्बोनको होसियारिपुर्वक किनारा छाँटिएको मनमोहक, सौम्य र अतिशान्त झिल निश्फिक्री अनुवेस्ठित छ । त्यस्को गम्भिरता त्यस्को आकर्षण थियो, त्यस्मा छछल्किने निर्दोषपना त्यस्को सम्मोहन थियो र नजर अदृष्य, अब्यक्त भावहरु प्रवाह गर्ने घातक छालहरुको सङ्खघोष । 

कर्कलाको पातमाथि यताउता गरेर नाँच्ने पानीका ढीकाजस्तै यौवन नामक तरल चिज त्यो अनाडीमा सल्बलाईरहेको प्रस्टै देखिन्थ्याँे । वास्तवमै रातो जवानीमा भर्खरै पाइला टेकेकी त्यो किशोरी झाँसीकी राजकुमारी वा मिश्रकी क्लियोपाट्रा भन्दा शायदै कम थिई । लाग्दथ्यो त्यस्को सुन्दरताको अगाडि विश्वले घुँडा टेकेर त्यस्कै पाउमा दन्डवत् गरेको होस् । संसारका सबै विजयहरु उस्कै मुखबाट अट्टाहास हाँस्दथे । उस्को मुस्कुराहटमा सुवास् फिँजिन्थ्यो, आवाजमा माधुर्यता उम्रिन्थ्यो अनि कलेजी ओठमा बिश्फोटक कोमलता नाँचिरहेको होस् । यस्ता ताजा ती ओठ कि प्रभातमय स्वस्छ सितका थोपा झँै, यति लालीमा कि मानाँै छुदा समेत् रगत चुहिन्छ, तप्प तप्प । थतर्किरहने कम्पायमान पत्रदलसरह ती ओष्ठहरु, जस्को स्पर्शमात्रले जो कोहीलाई पुरै स्वर्गको सयर गराउनेछ ।

मेरा लागि सन् २०१६ मा केही भिन्न भयो त त्यो यही भयो र त्यो पनि सालको अन्तिम रात सात बजेको निशामा । म आँफैलाई थाहा छैन, म किन त्यस्को चञ्चलतालाई हेरी किम्कर्तब्यबिमुढ भएँ, कसरी त्यस्ले नजर मारी, कुन बखत त्यो नजरवाणले मुटु चिरियो र निमेषभरमा म यस्तो शक्तिशाली साइक्लोनको शिकार भए कि आफुलाई अकारण उड्ने स्थुलप्राणीको रुपमा पाँउछु, छिनमा भरेको अनि छिनमै रिक्त । एक षोडशीको सामान्य हाँसोले मलाई पानीपानी बनायो र केवल दुई मिनेट समय पुरै सालभन्दा बढी यादगार रह्यो ।    

मम सकियो । भोक टरेन । न आँखा अघायो, न मन ।

This article was published in KMG's Saptahik on Magh 5, 2074 (Friday, January 19, 2018)

Click here to go to the link.