Skip to main content

नियात्रा



बचेराहरु निदाएपछि जस्केला नांघेको छु मैले,
वाचाल पाइलाहरु मेरा,
अभिशप्त अन्धकारको नियात्रा अगाडि
निशा उध्रिएर पोखिएको उषा मेरै गन्तब्य
पारी पाखा र पाङ्गरमा ग्वालाहरुको
भोको र मलिन स्वर,
अघि अघि हिड्दै गरेका गौखुरका फट्फटे ध्वनी,
अनि तीनका पदचापले उडाएको धुलो
बडारेर पवनले मेरो घ्रांणमा थोपर्छन्
आहा म हुर्केको माटोको सुगन्ध !

चिप्लिएर गैजाने एक मुठ्ठी गोधुली सांझ
र थाकेर गल्ने गोरेटोका पाइलाहरु बोकेर,
लटरम्मै फलेका आशाका कुबिन्डाहरुलाई
हिउंले खैर्याएको डाडोमा बिस्कुन छरेर,
म बर्षहरुलाई खुम्च्याउन हिडिरहेको छु,

जति हिंडेपनि म आकाश फेर्न सक्ने छैन,
जति हुत्तिएपनि मैले ताप्ने त्यै एउटै घाम हो,
जति नै बत्तिएपनि चौबिसघण्टे सुइमा हो,
३६५ कै बर्षदिने लम्बाइ गुजार्न हो, 
बिडम्बना, 
सबै यात्राहरुका पूर्णबिराम आखिर अन्तिम उच्छवास मै लेखिएको छ ।

तसर्थ यात्राहरु भ्रमको रेखी कोर्दै हिडिरहन्छन् 
फुलेको बेलुनमा कमिला जति कोस हिडोस् बेलुनमै हुन्छ
मात्र कमिलाको आत्मा सन्टुष्टीमा चुर हुन्छ
मात्र बेलुन हिडाइको मैदान बनिदिन्छ ।

यात्रा अझ अतीतबाट टाढा भाग्दै जान्छ
यस्का दुरीहरु छोट्टिन्छन् त कहिले लम्बिन्छन् 
दिनको अन्त्यमा आखिर हाम्रै एक दिन छोट्टिएको हुन्छ
बाह्र घण्टे ढोका उघारेर कालो रात आइनै रहन्छ ।

ठुमुर्किएका लालिगुरास पलाएपछि म फर्कनेछु
अइरिको बारीमा लुकाएको खनायोलाई सम्झी फर्कनेछु
तर तबसम्म,
कुक्कुको आवाज नरहन सक्छ,
जुरेलिका फुर्फुर हराउन सक्छ
सुनाखरीको सुगन्ध मेटिन सक्छ ।

अधा सपना निधाएर उठेका
रहरलाई डोजर लगाइ बाँकी सपना पुरा गर्न बिदेशिएका
दाजुभाइका जस्तै
मेरो पनि निन्द्रा
त्यै करेशामै सुतुं भन्छ
मेरा पनि तर्कना
त्यै बलेशीमै बगुं भन्छ 
मेरा पनि आँखा
त्यै शिरानीमै निदाउं भन्छ, 
तर,
जिन्दगीको यात्रा आँखा अगाडि लामतन्न परेर सुतेको छ
आँफैले नहिडे त्यो यात्रा सकिन्न
आँफैले नभोगे अनुभव भोगिन्न । 



April 18, 2019 / Rabindra Adhikary / All Rights Reserved
 

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

टुकी

टुकी- एक लघु कथा  तबसम्म मैले सपनीमा निर्जिवता बाँचेको थिइन जब एक रात म निदाँउनासाथ टुकी भएछु । टुकी एक पूर्ण सजीव नहोला तर पूर्ण निर्जिबपनि होइन । म टुकी भएर भन्दापनि टुकी म भएर हामी दुईबीच कति समानता छ भन्ने कुरा लुकाएर राख्ने बिषय हैन भन्दै आत्मालाप गर्न चांहन्छ ।  बेलुकीपख घरघरमा मेरै खोजी हुन्थ्यो । २४ घण्टामा ४ घण्टा म सजीव थिए । म श्वास फेर्थेँ किनकी मेरो टुप्पीमा लागेको आगो सल्किन र बलिरहन मानिसले नै श्वासको रुपमा फेर्ने प्राणवायु अक्सिजन चाँहिन्थ्यो । मानिसहरुले पनि खानेकुरा खान्थे, म पनि । टुप्पिदेखि घुसारेर ट्याङ्कीसम्म पुर्याइएको कपडाको एउटा झुम्रो बुत्याउन मलाई करिबन् दुई हप्ता लाग्थ्यो । मानिसले जस्तै मपनि तरल पदार्थ पिउथें  । हो, प्यास चै म झुम्रोको साहाराले मट्टितेल पिएर मेटाउथें । मान्छेहरु रुन्छन्, गुनगुनाउछन्, बाज्छन, हाँस्छन, चिच्याँउछन् । उनीहरुको जस्तो धेरै तरिकाबाट भावहरु प्रष्फुटन गर्न नसकेपनि आवाज चाँही मपनि निकाल्थें । हावासँग साउती मार्थे म – फर्फर्फर । निभ्ने बेलामा म अक्सर भर्भराएर जङ्गिन्थे । मानिसहरुले बातावरणमा गन्ध फैलाउछन्, प्रद...
Post a Comment
Read more

कोरोना महामारीमा किन मनाउनु पर्‍यो तीज?

सधा झै महिलाजनहरुले तीज मनाए । न डर् छ, न कुनै सजकता । साडी वाडी र सिङ्गार पटारमा सजिएर हुलमुल मा मिसिएर गाए, बजाए, नांचे । निर्धक्क शिव मन्दिर गए । न मास्क लगाएको देखियो, न पन्जा । सामाजिक दुरी को त ठाडो उपहास नै गरेको देखियो । टांसिएर गीत गाएको देखियो, जोडिएर कम्मर भांचेको देखियो । अफिस मा काम गर्नेले पनि दुई चार दिन अघिदेखि नै भोज खाएको र तांती लाएर फोटा खिचाएको भेटियो । आँखाले देखियो, फेस्बुक, टिक्टक, इन्स्टा जताततै हेरियो । अफ्सोसको कुरा, पढेलेखा भनौदाहरुले नै यस्तो काममा अगुवाइ गरेका छन् । १-२ हप्तामा यी कृयाकलापले कोरोना मृत्‍युदर बढ्ने पक्का छ । आखिर मान्छे सिरियस कहिले हुन्छ? ICU मै लानुपर्ने भएपछि? एक छिन् रमाउन होस् वा फेस्बुकमा पोस्ट गर्न होस्, के साचै नै यो कुराले खुशी दिन्छ? वा दियो? के कोरोना मजाक हो? के हावाको भरमा आज यहाँ निषेधाज्ञा जारी गरिएको छ? महामारीले देश कतिसम्म चुर्लुम्म डुबिसक्यो कसैलाई हेक्का छ? र यस्लाई अझै समुद्रतलको पीधमा लैजाने काम हामी गर्दैछौ । कति सजिलो छ, अन्तिममा दोष त सरकारलाई दिए भैगो । भोली अप्रिय घटना आफ्नै परिवारमा पर्दा सरकारले एउटा तथ्यङ्क बढा...
Post a Comment
Read more

आँखा पाक्यो? नआत्तिनुहोस्

(Published as it was at Setopati on 7th May 2016; get link :  http://kinmel.setopati.com/ausadhi-upachar/35600/  ) गर्मी मौसम, विशेषगरी वैशाख जेष्ठमा सुरु भइ श्रावण भदौसम्म आँखा पाक्ने रोगको विगविगी देखिन्छ। यो अत्यन्त छिटो सर्ने सरुवा रोग भएकोले घरको कुनै सदस्यलाई आँखा पाक्ने रोग भएमा अरु सदस्यहरुले सतर्कता अपनाउनु पर्छ। यसलाई अंगेजीमा conjunctivitis भनिन्छ र यो प्राय adenovirus नामक जीवाणु ले गर्दा हुन्छ। यस रोगमा आँसु बगिरहने, आँखाको सेतो भाग रातो हुने, बिहानीपख आँखा चिप्राले टाल्लिने, कहिलेकाही कान वरिपरी सुन्निने, रुघाखोकी वा ज्वरो आउने समेत हुन सक्छ। यो रोगको निदान (diagnosis) स्लीट ल्याम्प भन्ने मेसिनमा हेरेर लक्षणका आधारमा गरिन्छ।  कसरी सर्छ ? विशेषगरि यो आँखा पाकेको व्यक्तिको आँखाबाट निस्कने आँसु वा कचेरा फैलिएर सर्दछ। जस्तै रोगीले आँखा माड्दछ वा छुन्छ अनि साबुनपानीले हात नधोई रुमाल अन्य वस्तुहरु आदिमा छुदाँ वा समाउँदा ती वस्तुहरुमा जीवाणु पुग्छन्। पछि अरुले ती वस्तुुहरु छोएर आँखा छुँदा उनीहरुलाई यो रोग सर्दछ। यो रोग रोगीको आँखा हेर्दैम...
Post a Comment
Read more