Skip to main content

भुँडीपुराण


 यो लेख Ratopati मा June 2nd मा प्रकाशित् छ । 

भुँडी छ रत हामी छौ । भगवान भन्दा ठुलो भुँडी हो । भुँडीकै लागि आज संसारमा तमाशा भै रहेछ । भुँडी भर्नैका लागि मानिस् उदायचल देखी अस्तायचल सम्म दौडिरहन्छ । भुँडी छ रत संसार यो बिघ्न चलायमान छ । भुँडी छ रत बाच्नु को मज्जा छ ।

मान्छे सत्यानाशी जात हो  जस्तो सुकै खान्न भन्नेले पनि तीन छाक् हसुरेरै छोड्छन  यी प्राणीले भोक भन्ने भ्रम पालेका छन ताकी हरबखत खानको लागि सजिलो बहाना मिलोस  उठ्ने बित्तिकै चाहिन्छ तिन्लाई चियाकफीब्रेडअंलेट  यसरी बेड्बाट ओर्लदा ओर्लदै खाइने चिजलाई छुट्टै नाम दिदा रहेछन -ब्रेक्फास्ट रे  ब्रेक्फास्टमा के मात्र खाँदैनन उनिहरुनहुनेले सामान्य चिया देखी लिएर हुनेहरुले  लोब्स्टर सम्म खान्छन  त्यस्तै गरी करीब बिहानको एघार बजे तिर खाने परीकारलाई 'एलिभेन्सेजभन्दा रहेछन  यस्मा चिया कफी  हल्का बिस्कुट पर्दो रहेछ 

ब्रेक्फास्ट वा लन्चको सट्टामा बिचको समयमा खाइने चिजलाई ब्रन्चको नामाकरण गरिएको   ब्रन्चको रुपमा ससेजह्यामप्यान्केक,ब्याकोन वा अन्डा जस्ता परीकार खाइन्छ  लन्च  दिन को मुख्य खाना भईहाल्योरसगुल्लास्ट्युभातसुशी वा चपाती   डिनरमा क्यासरोलभातरोटीम्याकोरिनीस्पघेट्टीनुडलवा परीज खाइन्छ   सुत्नु अघी पनि मान्छेले खान छोड्दैनतेस्लाई सपर भन्छन जस्मा फल्फुल तथा हल्का खानेकुरा खाइन्छ  अझ प्रत्यक चोटि खाइसकेपछी चाहे लन्च वा डिनर जे खाए पनि डिजर्ट भनेर दही केरा अाइस्क्रिम्केक वा अन्य गुलियो खानु सम्म खान्छन 

साठी केजी वजन भएको एक सामान्य मान्छेले ब्रेक्फास्टलन्चलटर्पटर  अन्त्यमा डिनर खादा कम्तिमा दैनिक दुई किलो हजम पार्दो रहेछ  मानिषले अक्सर दिनमा दुई किलो भन्दा बढी नै खान्छअझ सित्तैमा पायो भने  किलो भेट्न बेर लाउदैन  दिनमा सर्दर दुई किलो हसुर्नेले हप्तामा चौधमहिनामा छपन्न किलो सिध्याउछ  अर्थात एक बर्षमा  सय बहत्तर किलो 

औसत आयु पैसठ्ठी बर्ष हिसाब गर्ने हो भने जीवन भरमा लग्भग चौवालिस टन स्वाहा पार्ने रहेछ एक ब्यक्तीले  चौवालिस टन धान एकै बालिमा उमार्न कती हेक्टर जग्गा चाहिन्छ सोच्दा समेत् पनि पागल हुइन्छ  हिसाबमा आउछ कम्सेकम चार हेक्टर जस्मा हुन्छ चालिस हजार बर्ग किलोमिटर  होक्विन्टलका क्विन्टल प्राकृतिक स्रोतहरु हामी सब पेट्भित्रै हालेर सिध्याउछौ   जती सुकै मिठा  बास्नादार खाने कुरा भए नि हाम्रो जातै बैगुनी अन्त्यमा अन्धकार खाडलमा निसन्कोच गनाउने बनाएरै फालिदिन्छौ 

यो भुँडी पनि वास्तवमै अजिबको चिज होकस्तो बनाको  कहिले एक कप चिया  दुनोटमा अघाउछफेरी लौत भनेर दुई वटा समोसा पेलौ भने पनि जान्छ  अघाउन  अघाएकै हुन्छ तेस्माथि एक प्लेट पकौडाएक प्लेट चना  दुई अन्डा अनी एउटा सेल पनि बल गरेमा अटाउछ  कसैले खिर  अचार् लेरायो भने त्यो पनि आधा घण्टा कुरेर फुलेको पेट हल्का घटाएर हामी खाइदिन्छौ  पेट भन्दा बढी लोभि हाम्रो मन   चलनको उखानै  पेट  भर्यो तर मन भरेन  मन भरेन भने जती खादेनी खादिने कस्तो अचम्मको धोक्रो रहेछ यो  तेसैले  बच्चा बेलामा स्याप्रो परेको पेट देखे जत्तिका खानेकुरा क्रमश भर्दै जाँदा उमेर बड्दै जाँदा पुटुस्स पार्दै पार्दै हामी घ्याम्पे बनाउछौ  घ्याम्पे पेट हुनु बडो शान को कुरा हो  पुगिसरी आएको लक्षण आखिर ठुलो पेट ले नै  देखाउछ 

रबर झै निस्फिक्री तन्किने मानबभुँडी  लाई केके हालेर तन्काइन्छ चियाकफीदुधनिम्कीपाउरोटीअन्डाचनाभातदालअचार्,तर्कारीदहीघ्युमहीढिंडो,जाउलोखिचडीसातुसर्बत्हलुवाखिरपनिरचिजरोटीपुरी,सेलपानीकोकफ्यान्टा,रेड्बुलबियरभोड्काछोएलाहासमाच्छाकचिलासेकुवाड्याकुल्लाआल्तामाचिउराभट्मास्फल्फुलचट्पटभुजियापानीपुरी  यो सुची लेख्दै गएमा समुद्र सम्म पुग्छ 

पुराणनै कथ्ने भईसकेपछी छोटकरिमा अब यस्को एनाटोमी पनि जानौ  पेट्मा हुन्छ आमासयसानो आन्द्रा  ठुलो आन्द्रा  मुखमा आएको खानालाइ  दात  थुकले टुक्र्याएको खाना आमासयमा स्टोर हुन्छ जहाँ थप पाचन रसहरु मिसिएर खानेकुरा अझ गल्छन  सानो आन्द्रा पेट्को मुल घट्ट हो जहाँ टुक्रे खानेकुरा पिसिन्छ अनी धेरै सोसिन्छ पनि  ठुलो आन्द्रामा पनि थप रस सोसिन्छ  अन्त्यमा बिकार युक्त बस्तु उत्सर्जनका लागि स्टोर गरेर राखिन्छ  त्यो स्टोर गरेको बिकारमा सुङुरको मासु देखी हाँसको छोएला सम्म नछुट्टिने गरी समान रुपले मिलेर रहेका हुन्छन  सानो अन्द्रा कारीब  मिटर लामो हुन्छ भने ठुलो अन्द्रा तेस्को एक चौथाइ हुन्छयानी ठुलो आन्द्रा घाँटीमा दुई फन्को माला लगाउन लाई पुग्छ 


​​लेखक रेयुकाइ आँखा अस्पातलमा कार्यरत छनसंपर्क: [email protected],

Comments

Popular posts from this blog

काठमाडौं र जिन्दगी

महिनाको अन्तिम दिन घरबेटिको खोकी सुनेर तर्सिन्छौ हामी, अनि महिनाको अन्तिम हप्ता पैसा सापटी लिएको हितेशीसँग तर्किन्छौ ।

डेरा जिन्दगी

बिशाल भुमन्डलमा नश्वर जिन्दगी असंख्य डेराहरु सरिरहने आस्थाई डेरावाल हो । जिन्दगीले कहिले मेचीबाट महाकाली डेरा सार्छ, कहिले त्यहाँबाट काठमाडौं । कहिले कोटेश्वर, कहिले इन्डिया त कहिले दक्षिण अमेरिका । डेरा सर्दासर्दै जिन्दगीले यो भुल्दछ कि यो जगत नै उस्का शरीरका लागि एउटा अघोषित डेरा थियो, कि यो पृथ्वी सकल प्राणीहरुको अनन्तकालसम्मको आस्थाई थलो हो । क्षण, दिन, सप्ताह, महिना र वर्षहरु बिस्तारै बित्दै जाँदा दशक तथा सिल्भर, गोल्डेन र डायमण्ड् जुबिली हुत्तिएर मृत्यु आफुलाई स्पर्श गर्न आईपुगेको कसैलाई थाहै हुँदैन । दिनानुदिनको परिवर्तन नगन्य लागेता पनि डायमण्ड् जुबिलीमा पदार्पण गर्दा आफुले भोगेका र देख्दै आएका परिवर्तनहरु एकाकार गर्ने हो भने आफु बेग्लै ग्रहमा उभिएको जस्तो महशुस हुन सक्छ । १० बर्षको छँदा जुन मेरो डेरा थियो, अहिले दुई दशकको अन्तरालपछि एकै पटक दर्शन गर्ने हो भने बिल्कुल नौलो भैसक्यो । अब यहि डेरा आगामी असी बर्षमा कस्तो होला? थप असी बर्षमा कस्को होला?

नेपालखेतको सुङ्गुरतन्त्र

यो लेख श्रावण ११ गते मंगलबारको नेपाल समाचारपत्र बिचारपृष्ठमा "एनिमल फार्म उपन्यास र नेपाल-खेत" शिर्षकमा छापिएको थियो । १९४५ मा एउटा उपन्यास प्रकाशित् भयो जस्को नाम थियो एनिमल फार्म । त्यो पुस्तकको प्लट हुबहु नेपालको बिगत–बर्तमान राजनीतिक परिपेक्षसँग मेल खान्छ ।  सम्झिनुस् यो देश तेही खेत हो जस्को यहाँ चर्चा गरिदै छ । एउटा खेतमा एउटा मान्छेले बिभिन्न जनावर पालेर राखेको हुन्छ । थरिथरिका बानी व्यबहार चालचलन, बिचार वा  सिद्धान्त बोकेका ती जनावरहरुलाई त्यो मान्छेले क्षमता र दक्षता अनुसारको काम दिएको हुन्छ । गाईले दुध दिनै पर्ने हुन्छ, गोरुले खेत जोत्नै पर्ने हुन्छ, कुखुराले अन्डा पार्नै पर्ने हुन्छ, जुनसुकै जनावरले आफुले सकेको र प्रकृतिको देन अनुसारको काम गरेकै हुन्छ । त्यस्बाट आउने प्रतिफल मान्छेले बढी लिएको हुन्छ र बाँकी सबैलाई महत्वका अधारमा बाँड्फाँड गरेको हुन्छ । काम बढी गर्नेलाई मान्छेले माया गर्दछ र काम गर्न नसक्ने लाई दया गर्दछ, ठग्नेलाई सजायपनि दिन्छ । केही अपवादलाई छोडेर त्यो खेत एक कानुन र ब्यबस्थाको पर्याय थियो । खेतका मालिक मिस्टर जोन्सका लागि त्यो खेत ‘ल’ र अर